Yunusvari Olmak

Yunusvârî olmak
Yunusvârî olmak lâzım. Sadece O’nun kapısına gidip O’ndan istemek lâzım. Vermek istemeseydi istemeyi vermezdi. Madem istemeyi verdi. Biz de isteme hakkımızı sonuna kadar kullanmak isteyelim.
Yunusvârî olmak lâzım en çıkmaz anlarda, esbâbın bilkülliye sukût ettiği anlarda sadece O’na el açıp musırrâne, muztar bir şekilde yalvarmak lâzım.
Ümitle istemek lâzım.
Ümitsizlik O’nun hakkında sû-i zan etmek olur. Çünkü O’nun gücü yetiyorsa ve bizi duyuyorsa—ki şüphesiz—, neden boş çevirsin elleri? Neden en güzeliyle cevap vermesin?
Neden ‘’Rabbim!’’ deyip haykırınca duyarsız kalsın. Hazine-i rahmetinden sunmasın?
Sebeplere takılıp Müsebbibü’l-Esbab’dan yüz çevirmek, sebepleri yaratanın da O (cc) olduğunu unutma gafletine düşmek ve sebeplere başvurduktan sonra tevekkül etmemek...
Ne kadar yorucu, ne kadar ağır bir hâldir bu! Bütün yükü omuzuna almak, çileyi tek başına sırtlamak! Başa gelen musibetlerin melekût cihetine bakmadan mülk cihetine takılıp kalmak…

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !